Historianaprawde.pl

Pierwszy strzał młodego niemieckiego snajpera. Wspomnienia z frontu wschodniego

Szacowany czas czytania: ...

Jak wyglądał pierwszy świadomy strzał młodego żołnierza, który miał stać się jednym z najskuteczniejszych niemieckich snajperów na froncie wschodnim? Josef Allerberger wspomina moment, w którym po raz pierwszy zabił przeciwnika. Towarzyszyły mu strach, wahanie i fizyczna reakcja na widok ofiary. Była to lekcja, która na zawsze zmieniła jego podejście do wojny. O wojennych doświadczeniach z frontu wschodniego przeczytasz we fragmencie książki „Niemiecki snajper na froncie wschodnim. Wspomnienia Josefa Allerbergera” ukazanej nakładem Wydawnictwa RM.

ROZDZIAŁ 3
Spoglądając przez lukę pomiędzy pniami, Sepp z wielkim poświęceniem lustrował przez wydaną mu ze zbrojowni na polecenie dowódcy kompanii lunetę o ośmiokrotnym powiększeniu leżące przed okopem przedpole, lecz nie zauważył nic niepokojącego. Zaproponował, aby na zwiniętą płachtę namiotową nałożyć czapkę polową i wysunąć nad brzeg okopu, po czym obserwował sowieckie pozycje. Rosyjski strzelec wyborowy musiał być naprawdę niedoświadczony, bowiem strzelił, skoro tylko czapka pojawiła się nad brzegiem okopu. Sepp zauważył błysk ognia u końca lufy siedzącego w pryzmie drewna przeciwnika. Teraz już wiedział, gdzie leży Rosjanin, a nawet po delikatnym błysku soczewki mógł rozpoznać obiektyw jego lunety. Już podczas tej akcji wykazał intuicyjne zdolności, pozwalające wypełniać powołanie strzelca wyborowego. Przy okazji odebrał pierwszą lekcję dotyczącą sposobu przeżycia: nigdy nie wolno strzelać do celu, którego nie da się dokładnie zidentyfikować. Podczas akcji można oddać z danej pozycji tylko jeden strzał; natychmiast po jego oddaniu należy zmienić pozycję lub dobrze się zamaskować.
Jego przeciwnik pozostał jednak na swej pozycji i oczekiwał na następny cel. Było to z jego strony niezwykle błędnym postępowaniem, za które musiał zapłacić życiem. Sepp podłożył sobie za pniami drzew zrolowaną płachtę namiotową. Przez otwór obserwacyjny ostrożnie wysunął jedynie koniec lufy swojego karabinu. Z powodu zbyt małego otworu obserwacyjnego nie mógł skorzystać z lunety. Rosjanin leżał oddalony od niego o około 90 metrów, tak że możliwe, a w tej sytuacji nawet konieczne było celowanie wyłącznie z pomocą muszki i szczerbinki. Nagle ogarnęło go zdenerwowanie. Kompani spodziewali się po nim niezwykle celnego trafienia, on sam zaś nie czuł się przygotowany do tego, aby po raz pierwszy w życiu zupełnie świadomie i „celnie” zabić człowieka.
Targały nim skrupuły, zaschło mu w ustach, poczuł nagle olbrzymi ucisk w gardle. Słyszał oszalałe bicie swego serca, celownik zaś zdradzał drżenie jego ciała. Czuł się sparaliżowany i niezdolny do pociągnięcia za spust; musiał chwilę odpocząć i wziąć głęboki oddech, aby się opanować. Dookoła niego stali pełni napięcia koledzy, spoglądając na niego wyczekująco. Ponownie chwycił swą broń, starannie wycelował i znów nie strzelił. „Co się dzieje, rozwal go w końcu!” – usłyszał dochodzący z oddali głos kolegów. Napięcie szybko minęło. Nagle, jakby we śnie, jego palec wskazujący zaczął poruszać się precyzyjnie jak maszyna. Dotknął spustu, wykonał głęboki wdech i wydech, wstrzymując oddech pociągnął za spust. Padł strzał. Dym przesłonił mu widok. Lecz kolega, obserwujący wrogie stanowisko przez inny otwór, zawołał: „Człowieku, trafiłeś go w samą dziesiątkę, ta świnia już leży”. Z szybkością ognia rozeszła się po okopach wiadomość o likwidacji rosyjskiego snajpera. Nagle rozległ się jazgot karabinów maszynowych oraz dał się słyszeć rozkaz: „Do ataku!”. Całkowicie przerażeni tą aktywnością oraz natarciem strony niemieckiej Sowieci uciekli w popłochu ze swych przednich okopów w kierunku głównej linii umocnień. Nie natrafiając na opór, niemieccy strzelcy wkroczyli do opuszczonych radzieckich stanowisk, a wraz z nimi Sepp. On oraz inni świadkowie jego pierwszego snajperskiego strzału byli niezmiernie ciekawi wyniku, więc bezzwłocznie podążyli w kierunku stosu drewna, gdzie miał leżeć przeciwnik. Rosyjski snajper wygrzebał sobie pod stogiem drewna jamę, w której spoczywało teraz jego martwe ciało.

Widoczne były jedynie jego stopy oraz kałuża krwi pokrywająca ścianę nory. Dopiero, gdy dwaj żołnierze chwycili martwe ciało za podudzia i wyciągnęli je, można było zobaczyć w całej okazałości śmiertelną ranę. Krwawa mieszanina mózgu i odłamków kostnych pokrywała plecy zmarłego, w potylicy ziała dziura wielkości pięści, przez którą można było zobaczyć doszczętnie opróżnioną przez falę kompresyjną pocisku czaszkę. Oswojeni z takimi widokami żołdacy obrócili ciało na plecy i spojrzeli w pełną śmiertelnej pustki twarz szesnastolatka trafi onego pociskiem Seppa w prawe oko. Jeden ze strzelców skomentował tę scenę w następujący sposób: „Oddałeś naprawdę czysty strzał, mój drogi, i to z odległości niemalże stu metrów, posługując się jedynie celownikiem. Seppie, ty masz już to we krwi”. Pełen dumy, ale również wstrętu i złych myśli snajper spojrzał na swoją ofiarę. Nagle zawartość żołądka podeszła mu do gardła i poczuł przymus wymiotowania. Targany konwulsjami zwrócił komiśny chleb, kawę zbożową oraz sardynki w oleju. Na szczęście jego obawa kompromitacji z powodu okazanej publicznie słabości okazała się płonna. Jego towarzysze nie zdziwili się i okazali wyrozumiałość dla jego nieopanowania. Podoficer, wyższy od niego o półtorej głowy, ozdobiony rudawym wąsikiem oraz szelmowskimi brwiami ponad błękitnymi oczyma i być może starszy od niego o dziesięć lat, rzekł pełnym troski głosem z wyraźnym północnoniemieckim akcentem: „Nie musisz się stary martwić, przydarzyło się to już każdemu z nas. Trzeba to zwyczajnie przetrwać. Lepiej czysto zwymiotować, niż zanieczyszczać spodnie kałem. Na takie wypadki tata ma coś mocniejszego”. I wyciągnął z kieszonki na piersi połyskującą srebrzyście piersiówkę z blachy, po czym podał ją Seppowi, mówiąc: „Masz, weź porządny łyk, a opuszczą cię wszelkie zmartwienia. Lecz nie próbuj wymiotować, bo jeśli zwymiotujesz, to wypruję z ciebie flaki”. Wdzięczny, wypił głęboki łyk. Gdy oddawał podoficerowi flaszkę, przez jego głowę przebiegła myśl: „On wygląda jak wiking, brak mu jedynie rogów przy hełmie”. Bardzo rozśmieszyła go idea obecności wikingów pośród górskich strzelców. Ale brakowało czasu na własne przemyślenia i wzruszenia. Jeszcze gdy Niemcy przetrząsali okopy w poszukiwaniu przydatnych przedmiotów, Sowieci przeszli do kontrataku – niemiecka przewaga nie trwała zbyt długo. Godzinę później wszystko było jak przedtem, a każda ze stron powróciła na swoje uprzednie miejsca. W każdym razie w oczach swych towarzyszy Sepp zdał celująco sprawdzian na strzelca wyborowego, a wieść o jego sukcesie niosła się od okopu do okopu. Częściej spotykał się z podziwem niż odrzuceniem, dzięki czemu odsunął od siebie wątpliwości dotyczące swego czynu. Otrzymał również drugą lekcję: wojna to bezlitosny system złożony z zabijania i z możności bycia zabitym. Podczas walki współczucie okazane wrogowi jest w konsekwencji samobójstwem, gdyż każdy przeciwnik, którego nie zabijesz, może za chwilę zabić ciebie. Twoje szanse przeżycia wzrastają wraz z ze wzrostem rezultatów działania i stopniem bezwzględności twych żołnierskich działań wobec przeciwnika. Jest to zasada podstawowa, której Sepp pozostał absolutnie wierny do końca wojny. Gdy tylko wróg pojawił się w jego celowniku, a palec spoczywał na spuście, los namierzonego był bez wyjątku przesądzony.


Tekst jest fragmentem książki Niemiecki snajper na froncie wschodnim. Wspomnienia Josefa Allerbergera Wydawnictwa RM. Rozdział 3, s. 44-48.

Przejdź do treści